#2 One Shot - Jimin

Dziś wasza rocznica. Wracałaś właśnie z wytwórni do domu. Twój chłopak obiecywał ci że spędzicie razem chodź ten jeden wieczór. Jimin ostatnimi czasy miał dużo prób i treningów. Bardzo za nim tęskniłaś, za jego dotykiem, mową i sposobem bycia. Chciałaś po prostu być przy nim. To była już wasza 4 rocznica. Tak jesteście razem całe długie cztery lata, a znacie się dwanaście. Zawsze byliście nierozłączni, mieliście u siebie wsparcie, mówiliście sobie o wszystkim. Pamiętasz jakby to było wczoraj.

Byłaś sama na placu zabaw. Huśtałaś się na huśtawce, nagle podeszli do ciebie jacyś chłopcy. Zaczęli cię przezywać, nie rozumiałaś połowy słów ale wiedziałaś że nie mówią ci "kochamy cię". Niedawno się przeprowadziłaś z polski do Korei Północnej. Miałaś ojca Koreańczyka i matkę Polkę. Z powodu pracy taty musieliście się przeprowadzić.- Ej, patrzcie jakie ma dziwne oczy! Z kosmosu się urwała! - powiedział jeden z chłopców.
- I te włosy, jakieś dziwnie jasne!
- Ciekawe czy jej rodzice też tak wyglądają.
- To dziwoląg i tyle.
- Sama siedzi bo nie ma przyjaciół, i nie będzie miała.
- Albo boją się że zarażą się jej brzydotą! - chłopcy bawili się świetnie, śmiejąc się. A ty siedziałaś na huśtawce z głową w dół.
- Zostawcie mnie... - powiedziałaś nie pewnie, po twoich policzkach spływały łzy, które spadały na piasek powodując że robił się mokry.
- Mówić też nie umie! Nie mamy zamiaru cię zostawić, możesz być tego pewna! - dostałam w odpowiedzi.Podniosłaś wzrok, z oddali zbliżał się następny chłopak. Myślałaś że to ich kolega, ale było inaczej.
- Kai, powiedziała chyba że chce żebyście ją zostawili! - chłopak wydawał ci się odważny, ale widać też było że się boi.
- Patrzcie kto się pojawił, nasz kochany skrzat. - powiedział z kpiną Kai?
- Pamiętaj że nasze mamy się przyjaźnią... I aktualnie siedzą u mnie w domu.
- I co z tego.
- I z tego co wiem nasi tatusiowie razem pracują.
Chłopak tym razem nic nie odpowiedział, a na twarzy pojawił się strach.
- Jeszcze się zobaczymy. - skierował się do mnie chłopak. - A ty... spróbuj coś powiedzieć.
- Się zobaczy.
Nadal siedziałaś z głową w dole, myślałaś że chłopak sobie poszedł. Jednak tak nie było.
- Cześć. - powiedział z uśmiechem. - Mam na imię Jimin, a ty? Nie jesteś stąd prawda?

To był twój bohater. Od tamtego czasu spotykaliście się regularnie. Poszliście razem do szkoły, poznałaś przyjaciół. Jimina. Z którymi aktualnie jest w zespole. W liceum poszedł na kastingi i dostał się do wytwórni BigHit. Pomimo sławy utrzymywaliście ze sobą kontakt. Po pewny czasie chłopak namówił cię do tego żebyś też poszła  się zgłosić. Dzięki niemu twoje życie stało się lepsze, a jeszcze lepsze stało się po tym jak jego brat powiedział tobie, że Jimin zakochał się w tobie. I to już dawno. Ty też żywiłaś do niego większe uczucie niż do zwykłego przyjaciela, ale nie chciałaś zniszczyć tego co już razem zbudowaliście. A teraz mija wam cztery lata, sama jeszcze w to do końca nie wierzysz. Bardzo kochasz chłopaka, i nie wyobrażasz sobie bez niego życia.
- Kochanie, wróciłam! - krzyknęłaś wchodząc do domu. Mieszkaliście razem od jakiegoś czasu.
Zdjęłaś adidasy i bluzę. Byłaś ubrana w czarne getry i luźny crop-top. Po treningu miałaś ochotę tylko na jedno.Innym mówiąc, na kąpiel. Taką z pianą i olejkami, tak tego teraz było ci trzeba.
- ________, jestem na górze w łazience! - usłyszałaś głos swojego ukochanego.
Nie wiedząc co robi Jimin poszłaś na górę. Weszłaś do jasnego pomieszczenia wypełnionego białymi kafelkami. Zastałaś tam swojego chłopak stojącego przy wanie z twoja "wymarzoną' kąpielą.
- Wiedząc o tym że jesteś zawsze zmęczona po treningach przygotowałem to. - rękoma wskazał na wannę. Nie wiedząc co powiedzieć podeszłaś do chłopaka i założyłaś mu ręce na kark.
- Jak ty mnie dobrze znasz. - powiedziałaś patrząc mu w oczy.
- No widzisz. - ahhh... Ten jego uśmiech. Na sam ten widok rozpływałaś się w środku. - Ale ty też znasz mnie na tyle dobrze, że chcę coś w nagrodę. - chłopak zbliżył się do ciebie i podgryzł twoją wargę. Na jego inicjatywę zareagowałaś cichym mruknięciem.
- Jak ja kocham gdy tak robisz. - odezwał się. Jimin zaczął powoli całować twoje usta. Na każdą wargę poświęcał tyle samo czasu całując każdy jej milimetr. Nie
chciałaś zostać w tyle i oddawałaś pieszczotę. Wsze pocałunki z każdą chwilą stawały się coraz bardziej namiętne. Twoje ręce wylądowały w miękkich włosach chłopak, zaś jego z twoich bioder na pośladki przejeżdżając po nich . Wasze języki walczyły w zaciętej walce. Przerwaliście dopiero kiedy zabrakło wam powietrza, lecz nie odsunęliście się od siebie.
- Może razem się wykąpiemy? - spytałaś dysząc w usta chłopaka. Jimin wiedział jak na ciebie działa w takich chwilach, no i zawsze kończyło się no TYM. Ale to co usłyszałaś zdziwiło cię.
- Nie dziś, mam inne plany na ten wieczór. - powiedział delikatnie całując twój polik. Stałaś jak słup soli, chłopak jeszcze nigdy ci nie odmówił. Jimin odsunął się od ciebie i przed wyjściem z łazienki powiedział jeszcze:
- Wykąp się, i nie martw się możesz siedzieć ile chcesz. Jak skończysz przebierz się w komplet który ci naszykowałem, leży na łóżku w sypiali i zejdź na dół. A z makijażem i włosami... - przegryzł wargę patrząc w sufit. - Zaskocz mnie.

 (Myślisz że nie wiem jak myślałaś że to się skończy? Nie ma tak łatwo zboczuszku! Jin cie widzi!)

I wyszedł. Tak po prostu, zostawił cię samą. Już miałaś nadzieję że skończy się to inaczej, jak zawsze. Ale byłaś też ciekawa co naszykował. Bez dłuższego namysłu wskoczyłaś do wanny. Piana zakrywała cię całą, zapach olejków które delikatnie drażnił twój nos. Nałożyłaś sobie szampon na rękę i wtarłaś go we włosy aż powstała gęsta piana. Spłukałaś białą pianę i nałożyłaś odżywkę, następnie znów spłukałaś. Miałaś ochotę zostać tutaj, ale nie mogłaś. Na dole czekała cię "niespodzianka". Wyszłaś z wody nakładają na siebie puchowy szlafrok i zawijając włosy w ręcznik.
Z łazienki trafiłaś do sypialni. Na łóżku leżał nowy komplet czerwonej, koronkowa-tej bielizny z podwiązką. Obok leżała jeszcze karteczka. Podeszłaś i wzięłaś kawałek papieru do ręki.

" Pewnie myślałaś że chodzi o "komplet" typu sukienka, co nie skarbie? Nie mogę się doczekać aż cię w tym zobaczę... albo i bez tego. Podwiązka po to żebyś była jeszcze bardziej szekszki flekszi :*"

Mały zboczony wariat. Ale twój mały zboczony wariat^^. Założyłaś "komplet" od Jimina i podeszłaś do szafy. Zdecydowałaś się na rozkloszowaną sukienkę pod kolor bielizny. Włosy wysuszyłaś i podkręciłaś lokówką. Na usta nałożyłaś czerwoną pomadę a oczy podkreśliłaś tuszem i kreską w stylu "jaskółki". Założyłaś jeszcze czarne szpilki i wyszłaś z pomieszczenia. Po schodach schodziłaś powoli żeby się nie wywalić, zawsze wszystko jest możliwe. Znajdowałaś się w salonie, światła były zgaszone. Weszłaś do kuchni. Tak czekała na ciebie nie lada niespodzianka. Na samym środku pomieszczenia stał Jimin ubrany w garnitur. Podszedł do ciebie łapiąc za rękę po czym delikatnie całują w wewnętrzna część.

- Witam kochanie, proszę usiądź. - powiedział odsuwając ci krzesło. Zwinni usiadłaś na miejscu.
Spojrzałaś przed siebie, ujrzałaś miskę w której była czekoladowa kula. Wyglądało smacznie ale jednak...
- Skarbie... - powiedziałaś niepewnie. - Czy to na pewno, jest jadalne... No bo wiesz po ostatnim razem. - ostatnim razem kiedy Jimin majstrował w kuchni i podał to co ugotował, cały zespół i ty mieliście sraczkę przez dwa tygodnie włącznie z nim.
- Spokojnie. Przyznam się, Jin mi pomagał. - zakłopotany podrapał się po karku.
- W taki razie, jedzmy. Na pewno jest smaczne, skoro ty to robiłeś. Skoro Jin to robił... - ostatnie słowa powiedziałaś po cichu.
- Słyszałem! - powiedział z udawanym obrażeniem. Ty tylko się uśmiechnęłaś.
- Już się nie dąsaj. Smacznego. - powiedziałaś po czym spojrzałaś na słodkość.
Jak ja mam się za to zabrać? Pomyślałaś
- Trzeba polać czekoladą, proszę. - odebrałaś od chłopaka dzbanuszek z gorąca polewą.
Czułaś cały czas na sobie wzrok ukochanego. Powoli zaczęłaś lać polewę  na kulę. Spodziewałaś się że w środku będą jakieś owoce, czy coś. Ale to co zobaczyłaś... Nie mogłaś uwierzyć. Przyłożyłaś ręce do ust, czułaś jak łza zatacza ci się w oku. Nagle przed tobą stał Jimin. Wyją pierścionek z czekoladowej kuli, tak pierścionek! Więc... wyją pierścionek, i go oblizał z czekolady. (xD musiałam) Ahh... jakie romantyczne =.=. Klękną przed tobą i spojrzał ci w oczy.
- Czy ty _____ ______ ________ - powiedział twoje pełne imiona i nazwisko.
- Uczynisz ze mnie najszczęśliwszego chłopaka w wszech świecie i wyjdziesz za mnie? - nie mogłaś wytrzymać, z oczu poleciały ci łzy.
- T-tak... Tak! Tak! Tak! - podałaś swojemu chło... narzeczonemu rękę. Ten złapał twą dłoń jak by była ona z najdroższej porcelany i wsuną pierścionek na palec. Kiedy chłopak wstał od razu rzuciłaś się na niego całując go. Między pocałunkami Jimin wydukał ciche "Kocham cię skarbie, szczęśliwej rocznicy". Pocałunki chłopaka schodził co raz niżej na szyi miałaś już parę malinek. Wiedziałaś jak to się skończy. Nagle chłopak podniósł cię tak jak młoda para wchodząca do domu. Jego ręka powędrowała troszkę wyżej, lecz zahaczyła o podwiązkę.
- Założyłaś... - chłopak podgryzł wargę i spojrzał na ciebie wzrokiem pełnym namiętności i pożądania.
Czym prędzej zaniósł cię do waszej sypialni... Ta noc była wasza.

____________________________________________________________________________
Ta da! Nudziło mi się... xD Jiminek mój UB <3 Więc tak może z końcówki nie jestem do końca zadowolona ale ujdzie xD Niedługo wprowadzę na bloga Reakcje... Mam nadzieję że jakoś to wyjdzie. Zostawcie po sobie ślad w komentarzach, nawet głupią kropkę. Chcę wiedzieć ile osób czyta moje schizy xD Do następnego Papatki :*.

#1 One Shot - Suga

 Więc tak, to mój pierwszy scenariusz. Pierwszy raz piszę w tej osobie. Mam nadzieję że wam się spodoba. Z góry przepraszam za błędy jeżeli jakieś są. Miłego czytania :3

 ____________________________________________________________________________

Tak dziś jest ten dzień... Dokładnie dwa lata temu miałaś wpadek, w swoje urodziny...  Prawda że super prezent, prezentem twoim była ślepota. Tak, w wyniku wypadku straciłaś wzrok, jedynym ratunkiem był przeszczep ale nie znaleziono jeszcze odpowiedniego dawcy. Była tez możliwość że sama odzyskasz wzrok, ale na to są minimalne szanse. Tego dnia była też rocznica śmierci twojej rodziny, w wypadku zmarła twoja mama i siostra. Ojciec zostawił was jak miałaś dwa latka. Pod swoje skrzydła wzięła cię siostra taty, była dla ciebie jak druga matka. Po za tym że była starsza tylko o 3 lata. Nie mieszkałaś w Polsce tylko w Korei. Twoja ciotka była bizneswomen, wiecie papierkowe sprawy. W Korei zarabiała więcej, miała dość pieniędzy na wasze utrzymanie i prywatnych nauczycieli. Nie chodziłaś normalnie do szkoły, rzadko co wychodziłaś z domu. Ciocia wynajęła ci także opiekunko/pokojówkę która miała ci pomagać kiedy jej nie było w domu. Nie chciałaś wstawać tego dnia, odechciało ci się wszystkiego. Leżałaś sobie bezsilna w łóżku, nie wiedziałaś która godzina. Czekałaś aż twoja ciocia przyjdzie i pomoże ci się ubrać jak człowiek. Próbowałaś już sama to zrobić ale tak jakoś ci nie wychodziło. Najczęściej kończyło się tym że wyglądałaś jak najgorszy lump. Niektóre czynności umiałaś zrobić już sama, bynajmniej starałaś się. Po wypadku wszyscy nie wiadomo czemu odwrócili się od ciebie. Mówili że to nie ma sensu, skoro i tak się przeprowadzasz. Takich właśnie miałaś "przyjaciół", nic nie wartych. Często zastanawiałaś się ja to jest znów, wszystko widzieć. Wyjść na dwór podziwiać przyrodę, spojrzeć komuś prosto w oczy... Tak na prawdę nie wiesz jak wszystko wygląda, nie wiesz w jakim jesteś otoczeniu, nie wiesz jak wyglądają otaczający cię ludzie, nie wiesz jak sama wyglądasz... To właśnie twoje życie, pełne niewiedzy.

- ______ wstałaś już? - to była twoja ciocia.
- Tak, czekałam na ciebie.
- Dobrze. - chyba się uśmiechnęła. - Dziś cię gdzieś zabiorę, powiedz co chcesz założyć? - spytała.

Podniosłaś się do sadu, ale zrobiłaś to chyba za szybko bo dostałaś silnego bólu głowy. Zawsze tak miałaś.

- Nie wiem, coś zwykłego. Może być koszula w kratę i leginsy. - odpowiedziałaś trzymając się za głowę.
- Trzymaj. - poczułaś jak kobieta kładzie ci ciuchy na kolanach. - Przebierz się a ja zaraz przyjdę z tabletkami.
Usłyszałaś tylko zamykające się drzwi. Westchnęłaś tylko i powoli się rozebrałaś. Musiałaś wszystko dokładnie dotykać żeby nie założyć tył  na przód. Tak wyglądał prawie twój każdy dzień tylko dziś. Ciotka chciała cię gdzieś zabrać.Wiedziałaś w końcu to są twoje urodzin, i w jednym śmierć rodziny i utrata wzroku. Tak... __ ___________ (data twoich urodziny) to przeklęty dzień. W końcu jakoś się ubrałaś, miałaś nadzieję że wszystko jest w porządku.

- Już jestem, trzymaj. - kobieta wcisnęła ci dwie małe pastylki do ręki i kubek, podajże z wodą. Bez żadnego gadania
połknęłaś tabletki.
- Gdzie idziemy? - spytałaś, ciekawa byłaś gdzie kobieta cię zabierze.
- Niespodzianka. Możemy już iść na dół?
- Tak. - odpowiedziałaś krótko, kobieta wzięła cie pod ramię i wyszłyście z pokoju. Pamiętałaś już że przed wami są schody, ale zawsze słyszałaś to:
- Uwaga, schody.
- Pamiętam.

Była to codzienność. Ciotka zawsze bardzo bała się o ciebie, byłaś jej oczkiem w głowie. Kobieta niestety nie mogła mieć dzieci, więc spadłaś jej jak z nieba. Chciała dla ciebie jak najlepiej, troszczyła się o ciebie jak o własne dziecko,którego nie miała. Zawsze mówiła że przypominasz jej twojego ojca jak był mały. Dużo o nim ci mówiła, jaki był kiedyś. Nikt ta naprawdę nie wie gdzie jest.

Właśnie schodziłyście z ostatniego schodka, szłyście do kuchni. Czułaś zapach jajecznicy. Byłaś tak głodna że zaburczało w brzuchu.

- Ktoś tu chyba jest głody.
- Tak, ale też jest ciekawy gdzie później zostanie wywieziony.
- A tego nie powiem.

W spokoju doszłyście do stołu i zjadłyście posiłek. To już robiłaś sama. Chodź czasami potrafiłaś trafiać obok buzi i jedzenie lądowało ci na kolanach. Tak już było musiałaś po prostu się do tego przyzwyczaić. Mimo tego że minęły już dwa lata nie możesz przyjąć tego do świadomości. Budzisz się rano z nadzieją że jak otworzysz oczy zobaczysz kolory, świat a nie ciemność i ból głowy. Po skończonym posiłku ciocia pozmywała, a ty czekałaś aż skończy. Słyszałaś tylko strumień wody i czułaś zapach jabłkowego płynu do naczyń. Siedziałaś sobie i zatapiałaś się w swoich myślach. Dziś kończysz 19, całe dziewiętnaście... Ale tak naprawdę to co z tego? I tak to ci nic nie da. Tak na prawdę już chyba zawsze zostaniesz u cioci i będziesz uciążeniem dla wszystkich. Powoli wykreślasz możliwość przeszczepu. Nikt się nie zgłasza.

- Oki doki, możemy iść. Co zakładasz trampki czy adidasy?
- Zdecydowanie trampki.

Założyłaś obuwie a ciocia podała ci lekką czarną ramoneskę. Wyszłyście na dwór słyszałaś jak ciocia ciągnie za sobą
coś na kółkach. Prawdopodobnie walizkę.

- Ciociu po co ci tak walizka.
- Kochanie to nie walizka, to torba na kółkach. - obydwie się uśmiechnęłyście, chyba.

Wsiadłyście do samochodu. Kobieta zapięła ci pasy i włączyła radio. Podróż mijała spokojnie, z radia nagle usłyszałaś ostatnio wydaną piosenkę BTS Blood, Sweat & Tears . Poprosiłaś ciocię żeby podgłośniła trochę. Już przed wypadkiem słuchałaś tego zespołu. To była ta cząstka ciebie która się nie zmieniła. Po wypadku została ci tak na prawdę tylko muzyka. Od zawsze kochałaś tańczyć, śpiewać grać. Umiałaś grać na pianinie, zaletą było to że znasz ułożenie klawiszy na pamięć i czasem możesz sobie usiąść i coś zagrać. W tedy wracałaś do tych dni, kiedy byłaś u siebie w pokoju w Polsce. Przez okno wpadają promienie słońca, które ogrzewają delikatnie twoją wesołą twarz. A ty grasz, i nic innego cie nie obchodzi. Tylko ty i klawisze. Jechałyście z dobrą godzinę, po drodze wpadłyście jeszcze po Yooki. Yooki to była twoja "opiekunka", pomagała ci w codzienny czynnościach. Nie wiedziałaś gdzie jesteś, po prostu szłaś za ciocią. Momentami się bałaś, no co ciotka każe ci wsiąść do auta i gdzieś cię wywozi a ty nie wiesz gdzie... Domyślałaś się tylko że jesteście w jakimś dużym mieście. Słyszałaś klaksony aut i rozmowy ludzi, dzwoniące komórki. Może jesteś w Seul? Tylko po co?

- Dobrze, więc tak. Jesteśmy. Zaraz wejdziemy do pomieszczenia w którym jest twoja niespodzianka. Masz nie piszczeć i nie krzyczeć. Zachowuj się naturalnie. Wejdzie tam z tobą Yooki. Jeżeli ci się nie spodoba nie bądź na mnie zła.
- Yyyy... Twoja przemowa raczej mnie nie zachęciła do wejść tam...
- Spokojnie nie masz się czego bać.
- No dobra raz skoczy śmierć. Yooki prowadź. - podałaś rękę dziewczynie.
Weszłyście do jakiegoś pokoju, to jest pewne. Są tu mężczyźni bo w powietrzu czuć zapach męskich perfum, ładnych.
- Yooki gdzie jesteśmy? - lecz nie usłyszałam głosu dziewczyny. Tylko odpowiedział mi donośny męski głos.
- Cześć jestem RapMonster, a ty pewnie _________. Miło mi cię poznać. Za mną stoi reszta zespołu.
- Yooki gdzie jesteśmy! - powieliłaś swoje pytanie, myślałaś że to jakiś sen. Ktoś ci wmawiał że przed tobą stoi twój najukochańszy zespół.
- Spokojnie ______, już. Przed tobą stoi całe BTS. Twoja ciocia nie jest zwykłą bizneswomen. Ma duży zasięg gospodarczy. I że wie jak lubisz Bangtan Boys, postanowiła zrobić ci niespodziankę.
- Dobrze, ok rozumiem. Ale po co ta walizka?
- Ostatnio pracujemy na rzecz charytatywny i postanowiliśmy pomóc ci znaleźć dawce na przeszczep. Umówiliśmy się z twoją ciocią że na ten czas zamieszkasz z nami u nas. - odpowiedział mi lider.

Nie wiedziałaś co powiedzieć. Czułaś tylko jak z pod powiek zaczynają lecieć ci mokre łzy.

- Czyli będę widzieć? To jest jeszcze możliwe? - teraz rozpłakałaś się do końca.
 Nie wierzyłaś w to że będziesz jeszcze w
ogóle widzieć. Nie wierzyłaś że ktoś chce ci jeszcze pomóc... Poczułaś jak ktoś cię przytula. Odruchowo wtuliłaś się w ciepły tors.

- Dziękuję...
- Nie płacz. Razem damy radę. - to był Tae. Rozpoznałaś jego głos, on tylko miał taką chrypkę.

Chłopak jeździł ręką po twojej głowie, w usiłowaniu uspokojenia cię. Wtuliłaś się w chłopaka jeszcze bardziej. Poczułaś jak nagle zrobiło się ciaśniej. Usłyszałaś głośny głos Jungkooka.

- Zbiorowy przytulas!

Twoje szczęście było nie do opisanie, już nie chodziło o Bangtan Boys tylko o przeszczep. Nie mogłaś uwierzyć że jest jeszcze jakiś cień szansy na to że coś zobaczysz. Kiedy się uspokoiłaś chłopcy zabrali twoją walizkę i poszliście do auta.W czasie jazdy rozmawialiście głównie o tobie. Ty też zadawałaś pytania. Typu jaki aktualnie kto ma kolor włosów. Głupie co nie?  BTS próbowało poprawić ci humor. V zaczął opowiadać jakieś kiepskie żarty, może i kiepskie ale jak on to mówił nie były złe. Jin pytał się ciebie czy jesteś na coś uczulona, co lubisz jeść i takie tam. Jungkoook spytał się jakie filmy lubisz oglądać. Tak, tym pytaniem to on zaświecił. J-Hope spytał się jakie masz/miałaś hobby. Kiedy powiedziałaś że grasz czasami jeszcze na pianinie Suga zaczął zadawać ci różne pytania. Tak mniej więcej minęła droga do dormu BTS. Chłopcy zaprowadzili cię do pokoju, byli bardzo ostrożni. Suga wpadł z pomysłem żeby cie zanieść na górę, ale się nie dałaś. Wszyscy byli dala ciebie bardzo mili, mówili że gdyś coś chciała to mam wołać. Byli bardziej opiekuńczy niż ciocia.

Przez pierwsze dni nie mogłaś przyzwyczaić się do otoczenia, często wpadałaś w ściany, potykałaś się, nawet 2 razy spadłaś z schodów. Gdy chciałaś gdzieś iść zawsze któryś z chłopców z tobą szedł, a jeżeli musiałaś załatwić kobiece sprawy szła z tobą jedna z makijażystek chłopców. Czułaś się niezręcznie w paru sytuacjach, miałaś często wrażenie że się narzucasz więc rzadko wychodziłaś z pokoju żeby nie robić kłopotów. Miałaś często koszmary i nie mogłaś spać. Tej nocy też miałaś koszmar. Obudziłaś się z krzykiem, cała spocona. Nie wiedziałaś co się dokładnie dzieje. Po chwili usłyszałaś jak ktoś z hukiem wchodzi do twojego pokoju.

- Coś się stało? - usłyszałaś głos Sugi. Pewnie go obudziłaś, chłopak miał pokój obok ciebie.
- Nic... To tylko zwykły koszmar.
- Raczej nie zwykły skoro jesteś w takim stanie. - czy aż tak źle wyglądasz?
- Naprawdę nic się nie stało. Idź do siebie, przepraszam że cię obudziłam.
- Nie obudziłaś, nie mogłem spać. Usłyszałem cię i przyszedłem. - przez chwilę panowała cisz. - Zostać z tobą?
Pokiwałaś znacząco głową. Chłopak od razu podszedł do twojego łóżka i położył się obok ciebie przytulając o tyłu. Poczułaś jak przez twoje ciało przechodzą dreszcze.
- Oppa czy ty jesteś bez koszulki? - spytałaś niepewnie, czułaś jak szczęka chłopaka delikatnie wygina się w uśmiech.
- Tak, a przeszkadza ci to?

Ty tylko odpowiedziałaś ciche "nie". Chłopak przyciągną cię jeszcze bardzie do siebie. Próbowałaś zasnąć lecz nie było to łatwe. Powoli twój oddech się umiarkował i odpłynęłaś w objęciach morfeusza (sugi).

Mijały miesiące mijały a dawca się jeszcze nie znalazł. Niedługo minie rok od kiedy mieszkasz z BTS. Stałaś się bardziej samodzielna, chłopcy już nie chodzili za tobą krok w krok. Twoja nadzieja znów znikała. (nie to nie Hobi) Starałaś się tego nie okazywać ale taki Tea z który się bardzo zaprzyjaźniłaś zauważył to. Byłaś sama w domu z V ponieważ chłopcy dostali telefon od twojego lekarza. Siedziałaś na kanapie razem  chłopakiem słuchając radia.

- ______, czemu jesteś taka smutna?
- Tae ja już nie wytrzymam, nie umiem. To się nie uda miną rok, dawca się nie znalazł... Ja się tylko wam narzucam i robię więcej problemów. Równie dobrze mogłam zginąć w tym jebanym wypadku i mieć święty spokój, wychodzi na to samo...
- Nie mów tak! To nie prawda nie wyszło na to samo, nawet tak nie myśl! Gdybyś tylko mogła zobaczyć uśmiech Jina jak widzi że ze smakiem zjadasz jego potrawy, Kookiego kiedy słyszy jak śpiewasz, RapMona jaki jest dumny kiedy widzi że każdego dnia jesteś co raz bardziej samodzielna, Jmina tego niewyżytego zboczeńca jak widzi się w krótkich spodenkach, Hobi uśmiecha się na sam twój widok, Mnie jak śmiejesz się z moich kiepskich żartów, Suge gdy... - ostatniego nie dokończył ponieważ mu przerwałaś.
- Nie kończ, proszę nie kończ tego... - mówiłaś przez łzy.
- Wiesz że w końcu on to zauważy, albo ty to powiesz.
- Nie. Wiem że nie mogę wiecznie go odtrącać i omijać ale nie ma innego wyjścia...
- Jest może powiedzieć mu po prostu że go KOCHASZ i tyle!
- Tae, nie ja nie dam rady. Chcę to powiedzieć, ale chce to powiedzieć mu to patrząc w jego oczy a nie widząc ciemność przed oczami... - wyłaś, nie mogłaś powstrzymać łez.

To za bardzo bolało. Już od samego początku znajomości Suga był dla ciebie inny, a ty poczułaś coś więcej. Bolało cię to że nie możesz spojrzeć na niego. Nie wiedziałaś jak kto wygląda. Mogłaś tylko słuchać opowieści V, które są daleko od prawdy bo jak zawsze opowiada dostaje od któregoś po głowie...

- Idę się położyć, nie idź za mną. Chce być sama.

Nie dostałaś żadnej odpowiedzi. Nie słyszałaś żadnych kroków, ale czułaś na sobie czyiś wzrok. Czując się nie zręcznie weszłaś po schodach i dotykając ścian weszłaś do drugich drzwi po lewej. Rzuciłaś się na bezwładnie na łóżko. Miałaś dość, czasami naprawdę miałaś ochotę sobie coś zrobić i zakończyć to piekło. Nagle usłyszałaś pukanie.

- Tea mówiła że chce zostać sama! - usłyszałaś otwieranie drzwi, kroki, poczułaś jak ktoś siada na łóżku.
- Ale jeżeli to nie Tae tylko ja. - co on tu robi?
- Suga co tu robisz, miałeś być z chłopakami u mojego lekarza.
- Miałem, ale chłopcy postanowili żebym został bo bali się zostawić ciebie z Tae. Więc jeszcze ja zostałem i siedziałem cały czas w salonie. - zaraz... CO!
- C-czy ty słyszałeś...
- Tak, słyszałem waszą rozmowę. - kolejny raz tego dnia z oczu poleciały ci łzy.
- W-wyjdź i mnie zostaw... Udawaj że nic nie słyszałeś. - powiedziałaś szlochając.
- A jeżeli nie chcę. - chłopak przybliżył się do ciebie. - Chcę usłyszeć to od ciebie...
- N-nie mogę...
- Możesz, po prostu to powiedz. - Suga złapał cię nie pewnie za rękę. - To są tylko 2 proste słowa.
- Kocham Cię! Pasuje... Kocham cię Suga... Kocham...- już nie wytrzymałaś krzyknęłaś na cały głos to co leżało ci na sercu od bardzo dawna, po czym schowałaś głowę między nogi.

Poczułaś jak chłopak ściska mocniej twoją dłoń i nagle ją puszcza. Podniosłaś głowę, poczułaś na swoim policzku oddech chłopaka. Z każdym razem przechodziły cię dreszcze, oddychaliście tym samym przyśpieszonym tempem.

- Ja też cię kocham. - nie zdążyłaś jak zareagować ponieważ poczułaś coś na swoich ustach.

Tym czymś były wargi chłopach niepewnie całując twoje. Całował cię tak jakby oczekiwał odrzucenia, lecz ty oddałaś pieszczotę. Był to delikatny pocałunek wypełniony uczuciem, taki jaki sobie zawsze wyobrażałaś. Kiedy się oderwaliście bez zastanowienia przytuliłaś się do ciepłego torsu chłopaka. Słuchałaś jak w przyśpieszonym tempie bije jego serce, mogłaś zostać w takie pozie na zawsze. Chłopakowi też było chyba dobrze ponieważ obejmował cię tak jakbyś miała zaraz stąd wybiec i nie wrócić. Lecz nie było wam to dane, do pokoju wbiegł jak poparzony Namjoon.

- _______ znaleźliśmy dawce! Jutro masz operacje. - myślałaś że to był sen, ale jednak... to była prawda.

Jedyne co pamiętasz przed operacją to słowa twojego chłopaka, który mówił że cały czas będzie przy tobie. Leżałaś na sali operacyjnej lekarze podawali ci narkozę, następnie odleciałaś i miałaś najpiękniejszy se na świecie.

Śnił ci się Suga, dokładniej ty i on. Byliście w parku. Razem szczęśliwi i uśmiechnięci. Było idealnie miałaś ochotę się już nigdy nie budzić, ale jednak...

Obudziłaś się. Nie wiedziałaś gdzie jesteś, nie wiedziałaś czy operacja się  udała. Czułaś jak ktoś cię trzyma za rękę. To musiał być Suga, trząsł się. Próbowałaś wstać lecz pożałowałaś tego od razu. Twoją głowę przeszedł straszliwy ból głowy, odruchowo złapałaś się za nią. Oczy miałaś zawiązane bandażem.

- _______ ? - powiedział zdezorientowany Suga. Puścił twoją dłoń i wybiegł z pokoju, usłyszałaś tylko jak woła szczęśliwy doktora. - Doktorze! Doktorze obudziła się!
Po chwili usłyszałaś jak do pokoju wchodzi twój chłopak z lekarzem. Doktor się odezwał.
- Proszę powoli usiąść. - posłusznie wykonałaś polecenie. - Dobrze, zdejmiemy teraz bandaż. Kiedy to zrobię powoli otworzy pani oczy. Może pani doznać lekkiego szoku to będzie zrozumiałe.
Lekarz delikatnie zaczął odwiązywać twój opatrunek, czułaś szczęście a zarazem strach. Zawsze mogło pójść coś inaczej.
- Zostawię was samych, proszę mnie wołać jakby się coś stało. A pani może otworzyć już oczy.

Niepewnie i delikatnie uniosłaś powieki. Pierwsze co ujrzałaś było to białe blade światło i rozmazany obraz. Zamrugałaś parę razy, obraz stawał się ostrzejszy. W końcu widziałaś wszystko wyraźnie. Nie mogłaś uwierzyć, ty ty widziałaś. Przed tobą stał chłopak, młody miał idealną blada cerę i czarne delikatnie zmierzwione włosy. Miał uśmiech na twarzy a z oczu leciały mu kryształowe łzy. Oczy... mówiły wszystko, a były one piękne. Brązowe aż czarne, przepełnione nadzieją strachem i uczuciem. Do twoich oczu również naleciały łzy, dłonią zmierzwiłaś włosy chłopaka, twoja ręka wylądowała na jego poliku. Niepewnie go ujęłaś i starłaś łzy.

- Su-suga... - uśmiechnęłaś się a z oczu leciało ci więcej łez.
- ______, czy ty mnie widzisz, proszę powiedz mi że mnie widzisz...
- Widzę cię skarbie, widzę... - nadal nie mogłaś w to uwierzyć. Przed tobą stał chłopak, piękniejszy niż sobie wyobrażałaś. - To ty prawda?
- Tak... To ja i zawsze będę przy tobie. - chłopak ujął twoją twarz w dłonie i złożył delikatny pocałunek na twoich ustach.
- Kocham Cię. - powiedziałaś patrząc prosto w oczy Sugi. W końcu, powiedziałaś mu to patrząc się na niego i widzisz że on czuje to samo co ty. Nie musi nic mówić. Wystarczy to że ty to widzisz...

Ogłoszenia parafilne

Bardzo was przepraszam!

 (o ile ktoś tu jest xD)

Wiem miał być rozdział,miały być reakcje...

I co! Gónwo!

A czemu ?

A to już jest proste. :)

 Aktualnie jestem w czasie takie małej przeprowadzki. 

Małej mam na myśli z Polski do Anglii

Teraz nie będę mieć przez jakiś czas internetu.

Za czym idzie to że będą znów opuźnienia.

Kiedy będę miała juzz normalny dostęp do neta,

postaram się jakoś regularnie wstawiać posty.

A teraz żegnam !

- Zaślepiona muzyką ^^

한 - jeden

Zacznę może od tego... Cześć nazywam się Emi Kim, mam 19 lat. Moja mama jest Polką a tata Koreańczykiem. W wieku 8 lat opuściłam Koreę. Możecie znać moje nazwisko z powodu mojego kuzyna Tae. Tak, mam na myśli tego Tae, tak V z BTS'u. I nie, nie robię sobie żartów.  Jest dziś 29 grudnia, więc mój kuzyn ma jutro urodzinki. Mój mały Taeuś się starzeje ^^.  Zawsze chciałam polecieć do niego i się spotkać po tak długiej przerwie. Nie widzieliśmy się 11 lat. Nie mogłam się z nim spotkać ponieważ nie miałam tyle pieniędzy, żeby polecieć do Seul. Jenak po wielkich wyczekiwaniach udało się! Uzbierałam wystarczającą sumę pieniędzy, w końcu go zobaczę na własne oczy po takiej przerwie. Czasami rozmawialiśmy przez Skeyp'a, ale to nie to samo. Przed wyjazdem zadzwoniłam do cioci (mamy Tae) żeby podała mi adres zamieszkania. Kiedy poinformowałam ją że przylatuje od razu się ucieszyła, nawet zaproponowała mi nocleg.

***

Teraz znajduję się już na lotnisku w Seul, podróż trwała około 13-14 godzin. Oczywiście bierzemy też pod uwagę zmianę czasową więc w Korei jest dokładnie 13.46. Odebrałam właśnie swoje walizki i czekam na taxi. Po niecałych 20 minutach pojazd przyjechał i zabrał mnie w podane przez zemnie miejsce. Jadąc samochodem podziwiałam uroki miasta. Dawno tu nie byłam. Kiedy dojechaliśmy zapłaciłam kierowcy i wysiadłam. Serce podskakiwało mi gardła. Po głowie cały czas krążyły mi różne pytania. Jak zareaguje kiedy mnie zobaczy? Czy będzie szczęśliwy? A jeżeli mnie nie pozna? Stałam już przed drzwiami, bałam się. Sama nie wiem czego. W końcu zebrałam się  i zadzwoniłam  dzwonkiem. Długo nikt nie otwierał więc chciałam już iść kiedy drzwi się otworzyły. Stał w nich wysoki mężczyzna (raczej duże dziecko), miał brązowe delikatnie podkręcone włosy które opadały mu na brązowe, aż czarne oczy.
- Taeuś !! - żuciłam cię mu na szyję.
- Puść mnie! - z zdenerwowaniem chłopak odepchną mnie od siebie. Nie powiem że nie zrobiło mi się smutno.
- Co tu się dzieje? - usłyszałam męski głos z zewnątrz po chwili w drzwiach pojawił się chłopak o nieokreślonym kolorze włosów. - Kim ty jesteś?! Nie wiem ja zdobyłaś nasz adres, ale jeżeli stąd nie pójdziesz to będzie z tobą źle. Więc radzę ci...
- Zamknij się!- już nie wytrzymałam, słyszałam że RapMonster jest wkurzający ale no bez przesady. Żeby tak naskakiwać na obcą osobę. Rozumiem fanki itp. ale żeby tak od razu grozić. (xD) - Naprawdę mnie nie pamiętasz? - spojrzałam na Tae smutno.
- Nie, a powinienem?
- V, chodź po co z nią roz...
- Powiedziałam żebyś przymkną japę! - obydwoje spojrzeli na mnie z zdziwieniem.
- Rozumiem że dawno się nie widzieliśmy, no ale bez przesady. Mógłbyś zapamiętać swoją kuzynkę. - spojrzałam na niego zakładając ręce pod piersiami.
- Nie możliwe... - spojrzał z niedowierzeniem w oczach.
- Skoro nie wierzysz to skąd wiem że jak miałeś 8 a ja 6 lat, to ubierałeś się w moje sukienki i udawałeś księżniczkę na białym rumaku, którym tak przy okazji był mój pies, w sumie teraz twój pies... Biedna Czimi pewnie do dziś pamięta te drastyczne sceny... - do tej pory patrzyłam się gdzieś w przestrzeń, lecz teraz wzrok miałam skierowany w stronę drzwi. To co zobaczyłam rozwaliło mnie. RapMon zwijał się ze śmiechu, a Tae patrzył na mnie z otwartą buzią.
- Zamknij tą swoją jadaczkę bo ci mucha wleci.
- E-emi ?
- WoW jaki ty spostrzegawczy jesteś... - powiedziałam z ironicznym uśmiechem.
Nagle zostałam zaatakowana prze Taeusia, zaczął mnie przytulać tak, że powoli brakowało mi powietrza.
- D-dusisz... - powiedziałam ledwo słyszalnym głosem.
- Przepraszam! - wypuścił mnie ze swoich ramion. - Nadal nie mogę uwierzyć że tu jesteś. - powiedział z wielkim bananem na twarzy.
- To może mnie zaprosisz do środka?
- Jasne, daj walizkę. - zabrał mi bagaż i się odwrócił. - A ty nadal rechoczesz?
- K-K-KSIĘŻNICZKA... N-NA R-RUMAKU!!!!! - mówił rozbawiony lider. O jej chyba mi się oberwie.
-  Dobra, dawno i nie prawda. Rusz dupę! - chyba się wkurzył...
-  Muszę to powiedzieć reszcie. - powiedział już się uspokajając. - No dobra, niech ci będzie. Idę na spotkanie z managerem. Bedę wieczorem! - i znikł wchodząc do auta.
 Weszliśmy do środka, zamknęłam za sobą drzwi a walizkę postawiłam w przedpokoju. Kuzyn spojrzał na mnie złowrogo. Taa... na stówę już nie żyję. Podszedł do mnie i uniósł w górę. Nie wiem nawet kiedy a byłam na plecach V. Zaczął podskakiwać i biegać ze mną na barana. Wybiegł ze mną do salonu i rzucił na kanapę.
- A teraz pożałujesz tego co powiedziałaś. - usiadł na mnie okrakiem.
- Ale co ja miałam zrobić ty moja księżniczko, nie wierzyłeś że to ja. -powiedziałam z ironicznym uśmiechem.
- Nie musiałaś wdawać się w szczegóły!
Nie mogłam się przestać śmiać, chłopak zaczął mnie bezlitośnie łaskotać. Znał mój każdy czuły punkt. Czułam się tak jakbyśmy cofnęli o parę lat wstecz. Zawsze razem i niezłączni. Tak się śmiałam, że chyba cały dom mnie już słyszał.
- Wiesz V jak zapraszasz jakąś dziewczynę i masz się z nią zabawiać to chociaż róbcie to u ciebie w pokoju. - obydwoje spojrzeliśmy na siebie a następnie w stronę głosu.
Moim oczom ukazała się grupka chłopców. Bez problemu ich rozpoznałam. Był to Jimin, J-Hope, Jin i Suga. Zwrócił nam uwagę Jin. Ja patrzyłam się tylko na chłopców z rozbawieniem. Starałam się nie wybuchnąć śmiechem ale jakoś się nie udało.
- W-wy chyba nie myślicie że z nim chodzę. - wszyscy spojrzeli zdezorientowani. - Z takim brzydalem. Żartujecie sobie.
- Ej! - V się uniósł. - Mów za siebie! Chcesz powtórkę z rozrywki?
- Nieeee, nawet nie próbuj. - powiedziałam z sztuczną paniką.
- Stop! - nagle wydarł się Suga. - W taki razie kim ty jesteś?
Od razu spoważniałam, wstałam i poprawiłam ciuchy oraz włosy. Stanęłam przed chłopakami, Tae stał za mną.
- Miło mi was poznać, nazywam się Emi. - spojrzeli na mnie z zdziwieniem. - Jestem kuzynką Tae-hyunga.
- Hej. - powiedzieli nieśmiało.
- Jak mogliście pomyśleć że chodzę z tym liliputem. - mówiąc to poczochrał mnie po włosach.
- Po pierwsze, jestem tylko troszkę niższa. Po drugie nie tykaj moich włosów. Po trzecie, księżniczko pamiętaj że mam na ciebie parę haków. - spojrzałam w oczy V i uśmiechnęłam się podle. - Dobra, muszę lecieć. Wpadłam tylko na chwilę się przywitać.
- Ale czekaj może zostaniesz na obiad? - spytał się mnie z uprzejmością Jin.
- A tak w ogóle gdzie się zatrzymasz? - Tae też musiał dodać swoje "cztery litery".
- Jeżeli nie będę się narzucać to chętnie zostanę, bo przyznam że jestem głodna. - uśmiechnęłam się do Jina. - A co do noclegu to twoje mama mnie do siebie przygarnęła^^. - powiedziałam kierują się do V.
- Nie! Nie pozwolę ci na to. Moja mam przecież spokoju ci nie da zostajesz tu nie ma nie. Śpisz u mnie.
- Ale...
- Powiedziałem coś.
- No oki.
Wszyscy zeszli się do kuchni. Jin nakrył do stołu i zaczęliśmy jeść wspólny posiłek. Pachniało niesamowicie, ciekawe czy tak samo smakuje,
- Mmmmm! Jin to jest pyszne! - serio mówię, moja mam lepiej nie gotuje.
- Ciesze się, że ci smakuje.
Najadłam się jak nigdy. Nasza wesoła gromadka powoli się poznawała. Bardzo polubiłam J-Hopa jest pozytywną osobą, chyba dobrze będziemy się dogadywać. Suga jest niestety jakiś oschły. Jimin jest nawet spoko, ale wkurza mnie fakt że cały czas się na nie lampi. Jin jest nawet fajny, na pewno świetnie gotuje. RapMon jeszcze nie wrócił, ale chyba źle zaczęliśmy. Niestety norci mnie jedno pytanie po głowie.
- Chłopcy, gdzie jest Jungkoook?
- U siebie na górze a co? - odpowiedział mi V.
- Tak się pytam. Dawno się nie widzieliśmy, z tobą chodziarz miałam jaki kol wiek kontakt. A z nim nie.
- Czekaj to ty go znasz, no wiesz nie o to chodzi że jest piosenkarzem tylko tak osobiście? - spytał zdziwiony Jimin.
- Ty naprawdę nic o mnie nie mówiłeś? - skierowałam się do Tae.
- No nie... - odpowiedział mi beztrosko.
- Dobra to opowiedz im o mnie a ja idę na górę się przywitać z mym dawnym przyjacielem .
- Czemu ja?! - Jeszcze się dziwi.
- Trzeba było informować ich na bieżąco. No widzisz musisz teraz nadrabiać. - nie oczekując już odpowiedzi od mojego kuzyna odeszłam od stołu i ruszyłam na górę.
Kiedy weszłam na piętro, znajdowałam się w długim korytarzu. Na każdych drzwiach była przymocowana tabliczka z imieniem. Nagle zatrzymałam się przy drzwiach z napisem " Kookie". Cykałam się tak samo jak przed wejściem do tego domu. Ale no cóż raz się żyje. Delikatnie zapukałam po czy usłyszałam tylko "Proszę!". Z niepewnością nacisnęłam klamkę i powoli uchyliłam drzwi. Moim oczom ukazał się nie już mały niewinny dzieciaczek z jakim się zawsze bawiłam w dzieciństwie. Tylko przystojny chłopak, który patrzył na mnie swoimi oczami. Tylko one się nie zmieniły...

________________________________________________________________________________


Witam, oto pierwszy rozdział na tym blogu. Mam nadzieję że spodoba ci się ta historia, która dopiero... się rozwija? Jeżeli są niestety jakieś błędy to strasznie za nie przepraszam. Zostaw po sobie ślad w komentarzu to bardzo motywuje ^-^. Do następnego posta! Bayo ;)