두 - dwa

 Słowa ukośną czcionką są wymawiane po polsku.
 _________________________________________________________________

Tylko one się nie zmieniły...
- Hej. - powiedziałam uśmiechając się delikatnie. Serce waliło mi jak szalone.
Jungkook nic nie odpowiedział tylko patrzył na mnie ze zdziwieniem w oczach.
- E-emi. - wstał z łóżka i niepewnym krokiem zmierzał w moim kierunku.
- Przynajmniej ty mnie poznałeś, Tae udawał głup...
Nawet nie wiem kiedy a znajdowałam się w ramionach Kooka. Od razu odwzajemniłam uścisk, bardzo za nim tęskniłam.
- Ładnie pachniesz. - powiedział,ze śmiechem w głosie. Lecz po chwili poczułam mokre plamy na koszulce.
- Sero masz mi tylko to do powiedzenia po tylu latach.Nic żadnego tęskniłem czy coś tylko "ładnie pachniesz". - odsunęłam się żeby spojrzeć mu w oczy, płakał. Ale uśmiech nie schodził mu z twarzy.
- Niech pomyśle, chyba tak. - ten jego uśmiech, taki ciepły i przepełniony uczuciem.
Zbliżyłam się do niego i starłam łzy z policzków po czym znów się wtuliłam w jego tors.
- W takim razie ja to powiem. - mocniej go ścisnęłam. - Tęskniłam.
Staliśmy tak i cieszyliśmy się swoją osobą. Z dałam sobie sprawę, że nawet z Tae się tak nie przywitałam. Ja, Jungkook i Tae byliśmy nierozłączni. Zawsze razem, nigdy osobno aż do czasu mojej przeprowadzki. Mój kuzyn się jakoś z tym pogodził, ale słyszałam że Kookiemu zajęło to o wiele więcej czasu. Urwał ze mną wszelki kontakt, a raczej Tae nie pozwalał mu się ze mną kontaktować. Nie chciał żeby bardziej cierpiał, po za tym ja też. Taeuś czasem dzwonił pytał jak się trzymam, chwalił się swoimi osiągnięciami. A ja nie potrafiłam się pozbierać aż do teraz. Do życia potrzebna jest mi tylko ta para głupków.
- Tak bardzo tęskniłam. - nie mogłam się nacieszyć tym że jestem znów przy nim. Bez żadnej mojej zgody łzy poleciały mi po policzkach. -  C-czy ty jesteś na mnie zły?
Chłopak natychmiastowo odepchną mnie od siebie i spojrzał w oczy. Chciał chyba powiedzieć coś innego ale z jego ust wyszło to:
- Czemu nosisz soczewki? - pytanie zbiło mnie z tropu.
- Doskonale wiesz że nie lubię koloru swoich oczy. A po za tym zadałam ci pytanie... - chłopak spojżał na mnie ze smutną miną.
- Nie trzeba ukrywać że byłem zły, zostawiłaś nas tak bez słowa. Minęło 11 lat Emi 11 lat! Wiesz ile to czasu?!
- Wiem... Nawet nie wiesz jak bardzo chciałam was spotkać i powspominać, ale moja sytuacja finansowa na to nie pozwalała. - zrobiłam smutne oczka.
- Rozumiem. - kolejny raz spojrzał mi w oczy. - Za przeproszeniem, no ale wkurwiają mnie te soczewki! 
- My tu prowadzimy poważną rozmowę a ty o soczewkach pierdolisz!- szturchnęłam go w ramię po czym zaczęliśmy rechotać.
Nastała cisza w której znów staliśmy i przytulaliśmy się do siebie. Tą spokojna chwilę przerwały na krzyki z dołu.
- Jin oddaj mi ten album! Niektóre zdjęcia nie powinny ujrzeć światła dziennego! - wydarł się nikt inny niż Tae.
- O jej jakie cute! Kto to? - spytał chyba J-Hope.
Spojrzałam przerażona na Kookiego.
- C-czy ten debil ma nasz album?!
- Tak. - uśmiechną się szeroko.
- Wiesz że tam są TE zdjęcia...
- Wiem... - powiedział z jeszcze większym uśmiechem na twarzy. O ile to możliwe.
- Biedny chłopak, życia już nie ma. Dobra mam propozycje nie do odrzucenia. - uśmiechnęłam się złowrogo.
- Myślimy o tym samym. - powiedział to po czym poruszył śmiesznie brawiami.
- Idziemy go upokorzyć jeszcze bardziej! - krzyknęliśmy obydwoje.
Z entuzjazmem zeszliśmy na dół. Z hukiem wparowaliśmy do salonu, to co zobaczyłam nie było takie tragiczne. Więc... Suga leżał na Tae przytrzymując go tak aby nie uciekł, Jin łaskotał go po nogach i nie tylko, Jimin próbował wyrwać mu album z rąk, a J-Hope przeglądał i zbierał zdjęcia które z niego wypadły.
- Jak myślisz, zauważyli że tu jesteśmy? - spytałam po cichu.
- Nie... skapną się za jakieś minimum 10 minut. - tak jak chłopak powiedział, tak się stało.
Po określonym czasie chłopcy nasz zauważyli. Znaczy tylko Hoseok nas zauważył, ponieważ miał pytanie.
- Emi, bo wiem że na tym zdjęci jesteś ty... - pokazał palcem na fotografii. - Ale co to za brzydka dziewczynka obok?
Ja po prostu nie mogłam, nie mogła wytrzymać tego żeby się nie śmiać. Nie tylko ja wybuchłam śmiechem w moje ślady ruszył także Kookie. J-Hope patrzył na nas z zdezorientowany. Z pewnej odległości usłyszałam głos mojego kuzyna.
- Emi nawet nie próbuj! - wykrzyczał, bynajmniej próbował.
- Hobi to jest nasz najukochańszy Tae kiedy był małym brzdącem. - starał z powagą powiedzieć Jungkook.
J-Hope zrobił tylko wielkie oczy i zaczął pokazywać zdjęcie chłopakom. W końcu cała czwórka  siedziała na kanapie ze zdjęciami w ręku, śmiejąc się w niebo głosy. Spojrzałam w stronę Tae, ten wzrok niczego dobrego nie wróży.
- Nie żyjesz!!! - krzyknął, i ruszył w moim kierunku. Ja natychmiastowo schowałam się za śmiejącym Kookim.
- A-ale ja przecież nic nie powiedziałam! - próbowałam się wykręcić. - To Jungkook powiedział!
- W taki razie... - Tae spojrzał w stronę najmłodszego. - To jemu się oberwie. - powiedział z złowieszczym uśmieszkiem.
- Co! - powiedział zdziwiony chłopak. - Chłopaki ratunku! - Kookie nie wiadomo kiedy znalazł się na kanapie chowając się za Jin'em.
- To ci nic nie da! - krzyknął głośno V.
Powoli przyzwyczajam się do jego ksywki.
Powiem w skrócie skończyło się na tym że Kookie, jakby to powiedzieć... Miał darmową kąpiel w ubraniach, a ja... A ja się tylko temu wszystkiemu przyglądałam. Aktualnie siedzieliśmy w salonie na kanapie. Wiecie kto siedział, to siedział. Taki sobie mój kochany kosmita siedział na dywanie i służył mi za podpórek na nogi.
- Nie za wygodnie ci? - spytał zirytowany.
- A skąd, jest idealnie. Masz bardzo wygodne ramiona. - uśmiechnęłam się szczerze.
- Ej to co oglądamy. - spytał się Suga.
- Horror ! - krzyknął Jin.
- Wszystkim pasuje? -spojrzał na wszystkich J-Hope. - Emi nie boisz się ?
- Ty naprawdę mówisz do mnie?
- No nie widzę nigdzie indziej innej dziewczyny o imieniu Emi...
- Ja się nie boję - powiedziałam pewna siebie.
- Zobaczymy... - powiedział chytrze.
Hobi powiedział że po tym horrorze nie będę spać przez następny tydzień. Szczerze... Wyłam jak to oglądałam. Ale broń boże ze strachu! Ze śmiechu, kiedy na ekranie pojawiała się jakaś zjawa czy coś, flaki i tym podobnie. Ja wybuchałam nieposkromionym śmiechem. Wszyscy oprócz patrzyli na mnie jak na jakąś psychopatkę. W połowie filmu do domu w padł Namjoon.
- Chłopcy! Mam wspaniałe niusy! Wszyscy do kuchni, Emi też! - trochę się zdziwiłam. Zatrzymaliśmy film i ruszyliśmy gęsiego do kuchni. Czekał tam na nas lider, kazał na usiąść przy stole.
- No więc... Rozmawiałem z menadżerem. - powiedział z grobową miną.
- Aaaaa! Czeka nas śmierć! Ludzi ratujcie się. - V zaczął biegać i piszczeć jak jakaś mała dziewczynka w opałach.
- Zamknij się i słuchaj. - zwrócił mu uwagę Jin. Mamusia aktywacja.
- No jak mówiłem, rozmawiałem z menadżerem. Ostatnim czasem mieliśmy dużo pracy więc postanowił dać nam wolne. Wolne przez następne dwa tygodnie!
Od głośnych okrzyków radości chłopców rozbolała mnie głowa. Nie chciałam tam siedzieć więc ruszyłam powolnym krokiem do salonu. Moje ciało bezwładnie upadło na kanapę, wyjęłam telefon i zaczęłam sprawdzać różne portale społecznościowe. Zespół był tak uradowany że nie zauważył mojej nie obecności. Z względu na moja podróż byłam strasznie zmęczona. Podczas sprawdzania Facebook urwał mi się film. Byłam pewna że zasnęłam.

______________________________________________________________________


Więc... Strasznie mi głupio że rozdział wstawiam tak późno i z wielkim odstępem od ostatniego.  Ale z ręką na sercu mogę wam powiedzieć że często brałam się za pianie tego. Ale co usiadłam to miałam pustkę w głowie. Ogółem z efektu końcowego nie jestem w 100% zadowolona lecz obiecuję że następny rozdział na pewno będzie dłuższy i ciekawszy. Do następnego :*